Jan Hadders neemt afscheid van Prinsen

BANT

Jan Hadders (65) uit Bant werd onlangs verrast met een daverend afscheidsfeest. Hij werkte 39 jaar bij Prinsen in Emmeloord.

Met een truck werd Jan op z’n vrije zaterdag van huis gehaald, terwijl hij klaar was om met zijn sloep te gaan varen. Ik had echt geen idee. Onderdeel van het afscheidsfeest was een rondrit in een Daf 33 door de polder. In een Daf 33 kwam Hadders bijna 40 jaar geleden namelijk het bedrijf in Ens op sollicitatiegesprek.

Hij was door vertegenwoordiger Vroom van Prinsen getipt over de vacature toen deze op het gemengd bedrijf van zijn vader aan de Lemsterweg onder Rutten zaken kwam doen. ‘We zoeken een vertegenwoordiger, vertelde mijn latere collega. Ik had er wel oren naar. Ik werkte als inseminator bij Veehouderijbelangen, het KI-station in Emmeloord. Dat was werken op onregelmatige tijden, ’s ochtends en in het weekeinde. Ik wilde dat niet mijn hele leven blijven doen, maar met die baan kon ik nog wel bij de boeren langs’, vertelt de in Emmen geboren Hadders die op 2-jarige leeftijd met zijn ouders naar de polder verhuisde.

Inseminator

Hadders pakte de pen en na een goed gesprek kon hij aan de slag in Ens. Hij kwam in het bedrijf toen de mechanisatie binnen de landbouw steeds grotere vormen aan begon te nemen. Hij werd de tweede verkoper bij de toenmalige vestiging in Ens. In het begin met pen en papier, folders in zwart wit en met een muntje voor een telefoon, de weg op. Overdag de klanten bezoeken, ’s avonds er achteraan bellen.

Hij begon met de verkoop van onder andere weegmachines, zakkennaaimachines, zakkenlifters, waarmee hij boer naar boer afreed en menig teler overtuigde van de grote voordelen van deze machines, sneller en nauwkeuriger afwegen en arbeidsverlichting om een zak van 50 kg op je schouder te leggen in plaats van zelf te moeten oppakken. En verder bracht hij kistenkantelaars, bunkers, weeg- en verpakkingsmachines, palletiseermachines, sorteerinstallaties van Schouten en DTDijkstra en natuurlijk de Visser inschuurlijn aan de man.

Geen kaas van gegeten

‘Eerst werkte ik in de werkplaats om de producten te leren en daarna ging ik op pad in Noordoostpolder, Overijssel en Drenthe. Vroom leerde me de kneepjes van het vak. Het pootgoed interesseerde me altijd al. Er is veel reuring ook in de winter. Het praat ook gemakkelijk als je er zelf enthousiast over bent, maar uiteindelijk komt het ook op onderhandelen aan. Daar moet je wel verstand van hebben omdat het vaak met inruil gaat. Daar had ik eerst geen kaas van gegeten, maar dat leer je wel’, gaat Hadders verder.

‘De handel is de laatste jaren overigens wel anders geworden. Met de komst van internet weten de akkerbouwers hebben alle prijzen van concurrenten en de mogelijkheden van de machines. Dan is het ook een kwestie dat ze het je gunnen’, benadrukt Hadders. ‘De markt is ook continu in beweging. Het aantal akkerbouwers neemt af, de bedrijven worden groter en de machines geavanceerder en duurder. Er zijn al akkerbouwers in de polder met 400 hectare.’

Bootje varen

Bij Prinsen zullen ze Hadders missen, bleek uit de speeches op de afscheidsavond. Algemeen directeur Albert Prinsen: ‘Jan is voor vele telers in Noordoostpolder hét gezicht van ons bedrijf. Wij zijn trots en dankbaar dat hij gedurende 39 jaar zich met hart en ziel voor ons familiebedrijf heeft ingezet.’ De gemiste middag op het water gaat Hadders de komende tijd dubbel en dwars inhalen. ‘Als het een beetje mooi weer is gaan we wat vaker het water op.’

Cees Walinga