Recensie | Wonen in een schilderij - Lourens Alma Tadema voor kinderen

Sneek

Op het moment dat de tentoonstellingscommissie van het Fries Museum bijeen was om de planning te maken voor de grote overzichtstentoonstelling van schilder Lourens Alma Tadema werd er ook aan de kinderen gedacht.

De Heerenveense schrijfster Lida Dijkstra (1961) werd gecontacteerd om een kinderkunstboek op te zetten over de uit Dronryp afkomstige schilder Lourens Alma Tadema (1836-1912), die in Groot-Brittannië als hun Lawrence zou worden geadoreerd. Kunsthistorica Dijkstra, die in Joure en omstreken geen onbekende is, daar ze voormalig conservator bij Museum Joure was, heeft haar ziel en zaligheid gelegd in het boek. Een boek dat naast de Nederlandstalige uitgave ‘Wonen in een schilderij’, eveneens een Friese variant kent: ‘Wenje yn in skilderij’. Lida Dijkstra: ‘Wonen in een schilderij’. Uitgeverij Wijdemeer & Fries Museum. ISBN 978 949 205 225 4. Lourens, die opgroeide in Leeuwarden en vervolgens in Antwerpen de Academie van Beeldende Kunst zou doorlopen, trouwde in 1863 met Pauline, dochter van een journalist. Twee kinderen werden er geboren in Brussel: Laurence in 1865 en Anna in 1867. Nadat Pauline overleed aan pokken in 1869 vertrok de ziekelijke Lourens naar Londen waar hij datzelfde jaar de dan 17-jarige Laura Epps leerde kennen. Twee jaar later zouden ze trouwen. In ‘Wonen in een schilderij’ is het de periode 1871-1874 waarin Lida Dijkstra het gezinsleven verbeeldt, gezien door de ogen van het oudste dochtertje Laurence. In Londen woont het gezin in de grote villa Townshend House met een prachtig uitzicht over Regent’s Park. Allerlei gebeurtenissen passeren de revue: tante Artje, de inwonende zus van Lourens, die gaat verhuizen naar Porto Rico en zodoende de meisjes niet meer onder haar hoede kan nemen. Daarna is het Alice Search, die als kindermeisje en lerares de meisjes gaat onderrichten, een taak waarvan ze zich goed kwijt, hoewel Laurence haar aanvankelijk niet wil accepteren. Na diverse problemen is het ijs voor haar gebroken en ontstaat er een hechte band, zeker nadat Laurence een plakboek van haar heeft gekregen. Een aangepaste replica hiervan is achterin het boek toegevoegd. Alice onderkent al spoedig het schrijftalent van Laurence en het schilderstalent van Anna. In het riante buiten is van alles te doen: het schilderen in het atelier van Lawrence, een plek die dan taboe is voor de jonge meisjes, de lessen van Alice, de grote veelal op Romeinse leest geschoeide feesten die regelmatig in Townshend House worden gehouden en het van tijd tot tijd poseren voor schilder Tadema. Lida Dijkstra kent een prettige manier van schrijven. Op heldere wijze verbeeldt ze het dagelijkse leven. De titel ‘Wonen in een schilderij’ is een gedachte van Laurence: “Ik wilde dat ik de schilderijen van papa binnen kon stappen. Als ik door papa’s geschilderde deuren en poortjes zou lopen, waar kwam ik dan?” Om iets “lastigs” uit te leggen, laat de schrijfster kleine Anna soms een vraag stellen, die dan beantwoordt wordt door Laurence waardoor de lezer op ongedwongen en niet belerende wijze informatie opdoet. Vele prachtige foto’s en reproducties wisselen de tekst af en een toegevoegd dossier geeft middels een tijdlijn en stamboom informatie over Tadema en de zijnen. Ook de opmaak van het boek is speels door de uiterst afwisselende vormgeving. ‘Wonen in een schilderij’ is een uiterst aantrekkelijk geschreven boek geworden, waarvan jong én oud volop zullen genieten. Een warm eerbetoon aan de grote Victoriaanse schilder van Friese komaf Lawrence Alma-Tadema. Koos Schulte

Auteur

Brenda van Olphen