Meimeringen | Met de bus

Joure

Tientallen keren per dag dendert er een bus voor ons huis langs. Hij hoort gewoon bij het straatbeeld. Er zitten altijd wel een paar mensen in, maar nooit heel veel is ons idee.

Manlief vindt dat altijd vreemd: in Gambia doe je alles met de bus. Een bus die niet alleen is bedoeld voor mensen trouwens, maar ook voor geiten en kippen, voor hele mobiele winkels en weet ik veel wat ze allemaal meevoeren. Bovendien is de prijs ook niet onbelangrijk. Voor 7 dalassi (zo’n 15 cent) mag je een mooi eind mee. En er zijn geen haltes, je stapt gewoon in nadat je je hand hebt opgestoken. Ik, of wij gaan nooit met de bus. Dat hoeft ook niet als je een auto voor de deur hebt staan. Maar soms heb je hem op hetzelfde moment nodig. Manlief begint vaak ’s ochtends om 6 uur en dan is de keuze om hem eerst te brengen of om naar andere mogelijkheden te kijken. En ik zeg het eerlijk, ik houd helemaal niet van vroeg opstaan. Ik verzucht al weken dat dit vroege werken niet hem, maar mij om zeep helpt. Hoe hij dan kijkt, het lijkt me dat ik dit niet hoef uit te leggen. Enfin, vorige week hadden we werkoverleg in het mooie Groningse Tolbert. Veel te ver om te lopen en ook fietsen overwoog ik niet. Ik hoefde echter maar naar Joure, vanaf daar mocht ik meerijden. Maar hoe moet dat tegenwoordig met zo’n bus? Ik heb geen OV kaart en toen ik zag dat ik alleen al voor die kaart 7,50 euro neer moest tellen, dacht ik dat doen we dus mooi niet.. Ik had werkelijk geen idee of je in de bus zelf dan nog een kaartje kunt kopen en moest daarvoor eerst langs het busstation. Daar werd me verzekerd dat die nog bestaan. Op de dag zelf was het bloedheet. Ik wilde eerst naar het busstation lopen om daar op een Qliner (ja, ja, dat had ik zelf opgezocht) verder te reizen. Maar ik lag in een soort appelflauwte bij de gedachte alleen al. Opeens een geweldige ingeving: gewoon opstappen voor de deur. Even later zat ik hoog en droog in een bus met airco en zelfs Wifi. We zoefden over de snelweg, terwijl ik relaxt uit het raam keek. Ik ben helemaal om en denk er zelfs over om toch zo’n kaart aan te schaffen. Moet ik nog wel leren hoe dat gaat met in- en uitchecken. Meisje (www.meisjelemmer.blogspot.com)

Auteur

Brenda van Olphen