Meimeringen | Ik vertrek

Lemmer

In de afgelopen weken van aanslagen, neergehaalde vliegtuigen, oververhitte discussies over wel of niet een zwarte piet, discriminatie van donkere mensen in dure auto’s, schietpartijen in een homoclub en alweer of nog steeds die terrorismedreiging was er voor mij één lichtpunt: elke avond werd ‘Ik vertrek’ uitgezonden. Maar dan ‘Ik vertrek’ 10 jaar later.

Dat laatste was wel fijn. Want zonder de voorgeschiedenis van al die mensen die hun droom najagen, was het vast niet zo smullen geblazen geweest. Bovendien had ik geen weet van mensen die een blootcamping beginnen en dan zelf ook bloot achter de balie zitten de gasten in te schrijven En vervolgens in hun naakte nixie op de grasmaaier een veld kaal maken. Ook kende ik het verhaal niet van de mensen die aan biodance (nooit van gehoord) deden, waarbij het samenkomen heel belangrijk is blijkbaar. Overigens werd het niks met die biodance. Ook niet met die blootcamping trouwens. Het laatste stel ging namelijk uit elkaar. Zij kwam een andere jonge god tegen en ging er (bloot) met hem vandoor. De andere hem in zijn nakie achterlatend op een godverlaten camping ergens op een terrein waar hij nog met blote handen de afvoer van het riool had aangelegd. Maar zij bleven tenminste nog in die droom, zij het alleen. Ik zag ook iemand die zich heel hard afvroeg waar hij dit toch aan te danken had. Een enorme storm had namelijk zijn net nieuw aangelegd dak van het net gekochte huis geblazen, een muurtje dat voor veiligheid moest zorgen moest hij afbreken en een weg die was gemaakt, moest ook weg van de regering. Tien jaar later was hij, hoe niet verbazingwekkend gewoon weer in Nederland en runde hij ergens een restaurant. Helaas is de serie nu weer afgelopen en moeten we ons weer door al die rampspoed worstelen. Waar hebben we dat toch aan te danken? Meisje (www.meisjelemmer.blogspot.com)

Auteur

Brenda van Olphen