Meimeringen | Afscheid

LEmmer

Dankzij een lieve IND mevrouw is het nu toch eindelijk zover: mijn man mag naar Nederland komen. Dit felbevochten recht was hard te verkrijgen. Ondanks dat we aan alle regels voldeden en zoals de regels voorschrijven nooit enkele aanspraak op de staat hebben gemaakt.

Blijheid alom zou je zeggen. Die is er ook. Maar naarmate het moment dichterbij komt dat dan toch eindelijk die definitieve reis gemaakt mag worden, is er ook verdriet. Want je eigen land verlaten, betekent ook de mensen verlaten die je lief zijn. Je ouders, je broers en zussen, je kleine neefjes en nichtjes, je grote neven die ook je vriend zijn. In het proces naar die gang naar Nederland hebben we daar denk ik heel weinig bij stilgestaan. Dat kon ook bijna niet, want er was zo ontzettend veel te regelen. De taal leren, de gebruiken leren. Mappen vol papieren verzamelen. Informeren naar verzekeringen hier, TBC onderzoeken, IND afspraken. Hoe gaan we verder, wat voor werk wil je doen, welke studie ga je volgen. En dan komt het moment steeds dichterbij en realiseren we ons opeens dat het best onherroepelijk is. Voor mij niet zo’n probleem want ik krijg mijn lief er bij, maar als ik dan hoor dat zijn moeder in tranen zegt dat ze hem zeker erg gaat missen, breekt mijn hart. Hoewel Afrikanen al snel overgaan tot de orde van de dag en er een dag na een begrafenis al niet zoveel meer over de dode wordt gesproken, is dat gevoel er natuurlijk wel. Toen ik de laatste keer weer naar Nederland vertrok, waren er ook allemaal tranen. Van de kleine Mary tot pa die me vroeg toch snel terug te komen. Maar ik heb ma beloofd dat ze hem snel weer ziet. Sneller dan haar dochter die ze al 13 jaar niet in de armen heeft kunnen sluiten. Toch blijft het een heuglijk feit met een randje. Meisje (www.meisjelemmer.blogspot.com)

Auteur

Brenda van Olphen