Meimeringen | George

Lemmer

Ik heb geen idee hoe lang ik hem al ken. Al tientallen jaren denk ik. Je zou dus kunnen zeggen dat hij en ik al voor een eeuwigheid een relatie hebben. Hij was mijn held in E.R. die serie in dat ziekenhuis waar van alles en nog wat gebeurde, vooral op liefdesgebied.

Ik keek de serie eigenlijk alleen voor hem. Omdat hij zo lekker was, ja ik geef het gewoon eerlijk toe. En nu opeens, was hij in Nederland. Jammer genoeg hoorde ik dat pas te laat, anders had ik vast ook een kaartje willen zien te bemachtigen voor RTL Late Night. Maar nu moest ik het dus met het tv scherm doen. Daar zat hij dan. Niet meer zo lekker als tientallen jaren geleden, maar toch nog gewoon lekker. Hij heeft iets die man, het is niet uit te leggen. Helaas vind ik dat niet alleen, ik geloof dat ongeveer de halve vrouwenwereld dat ook zo ervaart. En ik zag ze kijken, al die vrouwen daar achter hem. Bedeesd lachend, beetje kirrend, beetje in een flirthouding, hopend dat hij hen ook zou zien. Dat ze een seconde met hem zouden krijgen. Alleen. Het liefst ergens in een kamertje achteraf. Nu heeft hij zo ongeveer de mooiste vrouw van de hele aardbol, dus daar zal het misschien niet zo snel van gekomen zijn. Maar wat hij vervolgens deed, liet me nog meer smelten. Een Friese vrouw (ja, kijk dat heeft ze toch goed gedaan), deed haar truitje omhoog en liet een hele stellage zien van slangen en ander materiaal die haar spijsvertering vormen. Knap dacht ik, om je kwetsbaarheid zo te laten zien. En dat was nu precies wat hij ook benoemde. Ze kreeg een knuffel van hem, hij prees haar om haar openheid en zei dat ze hiermee de wereld hielp. George, dacht ik. Je bent niet alleen mooi, je bent niet alleen grappig, maar je bent vooral een mens van vlees en bloed. Dus ik houd je nog maar even. Meisje (www.meisjelemmer.blogspot.com)

Auteur

Brenda van Olphen