Recensie | Met humor doorspekte verwarring bij Jouke en Snijders

LEMMER - ‘Zijn jullie allemaal langs die kant naar binnen gekomen’ vragen Ronald Snijders en Pieter Jouke bij opkomst.

Slechts een tiental handjesvol aan toeschouwers zitten afgelopen zaterdagavond vooral aan de linker kant van de tribune van de theaterzaal van De Hege Fonnen. Maar die zijn de hele avond wel op een gestoord prettige wijze vermaakt. Een maalstroom aan vaak tegendraadse grappen slingeren beide cabaretiers achteloos de zaal in. Van pestafette tot grapleuning en madurodank. Even doordenken en dan heb je ze of niet. Je zal het stokje maar niet door geven bij de 4 keer 100 of een wel heel schuine mop vertellen. Dan is je dank toch klein.

Flauw lijken de grappen van Ronald Snijders en Pieter Jouke, maar niets is minder waar. Ze proberen de toeschouwers voortdurend op het verkeerde been te zetten. Het lijkt een sportprogramma. Het hele podium is vergeven met rekken vol voetballen of zijn het handballen. Wat gaan ze ermee doen, vraag je je af als theaterervaringsdeskundige. Niks. Slechts een paar kleine balletjes worden op zeker moment de zaal in geslingerd. Dat is dan ook het enige sportmoment. De gelukkige vangers mogen het podium bestijgen, maar blijven desondanks zitten. Twee op het oog volledig willekeurige toeschouwers nemen hun plaatsen in en doen voor spek en bonen aan de Yoko Bono quiz mee. Ook daar weer dat verkeerde been. Serieus lijken de verhoren van twee bekende Lemsters. Jon Visser mag uitleggen waarom hij uit een klein gezin met tien kinderen komt. En Sophie Zonderland mag van geluk spreken dat ze er vier heeft, want voor Pieter Jouke is er met slechts twee kinderen werk aan de winkel. Met nog twee erbij zal ook hij een Olympisch kampioen krijgen. Ach en zo dendert de avond in razend tempo voort. Nauwelijks bekomen van de ene absurde grap en de volgende komt keihard binnen. Totale verwarring rest. Even bijkomen met een pilsje of glaasje wijn en wat spek en bonen.

Thijs de Boer