De Ontmoeting: Claudia van Houten

In de rubriek De Ontmoeting verhalen over waar mensen elkaar ontmoeten. Deze week is Claudia van Houten aan het woord. Claudia is werkzaam als kunstzinnige psychosociale hulpverlener.

In de rubriek De Ontmoeting verhalen over waar mensen elkaar ontmoeten. Deze week is Claudia van Houten aan het woord. Claudia is werkzaam als kunstzinnige psychosociale hulpverlener.

Wie ben je?

,,Mijn naam is Claudia van Houten, ik ben 48 jaar en ik woon in Bantega. Ik ben werkzaam in de kunstzinnige psychosociale hulpverlening. Hiervoor was ik druk bezig in de fotografie. Ik heb kunst gemaakt van alternatieve fotografische processen; Polaroid kunst en blauwdrukkunst. Daarvoor heb ik jaren een kantoorbaan gehad.”

Hoe ben je bij psychosociale hulpverlening terechtgekomen?

,,Door verschillende ervaringen die ik in mijn leven heb meegemaakt. Mijn vader heeft een beroerte gehad. Op die manier kwam ik in aanraking met mensen met niet-aangeboren hersenletsel (NAH). Een vriendin van me heeft bij mij thuis een psychose gehad, nu denk ik ruim zes jaar geleden. Dat heeft toen echt mijn kijk op werk en wat wil je doen in de wereld heel erg veranderd. Ik ben toen gaan kijken wat bij mij zou passen en kwam bij de opleiding Coach Beeldend uit. Nu zit ik in het laatste jaar van de opleiding Psychosociaal Therapeut Beeldend.”

Wat doe je precies?

,,Ik heb een eigen praktijk aan huis. Ik behandel verschillende mensen. Mensen met een angststoornis bijvoorbeeld en mensen die tegen hobbels aan lopen in het dagelijks leven waar ze niet alleen over heen komen. Die probeer ik dan een zetje te geven of we nemen samen de hobbel. Ook werk ik nu als zorgcoach voor mensen met NAH. Mensen met NAH begeleid ik ook ambulant. Door mijn eigen ervaringen weet ik ook wat een impact het verlies van een dierbare kan hebben op je leven. Helaas ben ik al een aantal naasten verloren en ook ben ik mantelzorger geweest voor mijn vader en zwager. Hierdoor weet ik wat het is om mantelzorger te zijn, maar ook hoe het is om iemand te moeten missen. Deze ervaringen hebben mij mede gevormd in de soort hulpverlener die ik nu ben; met compassie en confronterend waar nodig.”

Was je ook altijd al bezig met kunst?

,,Ja, ik heb mijn hele leven al getekend en gefotografeerd. Afgelopen maand heb ik nog meegedaan aan de kunstroute om het Tsjûkemar heen. Daar heb ik geëxposeerd met mijn Polaroid kunst en blauwdrukkunst. Het grappige is dat ik nu op een punt ben op mijn leven waar alles samenvalt. Ik combineer nu hulpverlening met kunst.”

Hoe doe je dat dan?

,,Dat kan van alles zijn. Ik werk veel met kleurpotloden, verf, ecoline, inkt en het maken van collages. Wat op dat moment nodig is. Het is heel individueel. Het is echt op de cliënt gericht. Wat zich op dat moment aandient. Daar gaan we naar kijken en dat doe ik dan met een passende creatieve opdracht. Het bijzondere is, als je beeldend aan het werken bent, dan komt er iets van je onderbewustzijn mee naar boven. Als je dan samen de beelden bekijkt en bespreekt, dan kom je tot inzichten die je gewoon pratend niet zomaar tegenkomt. Het brengt heel veel aan het licht en het wordt zichtbaar. Je laat de cliënt echt duidelijk zien: dit speelt er. Wat je op papier doet, gebeurt vaak ook in het dagelijks leven. Om een voorbeeld te geven, en het wil niet zeggen dat dit voor iedereen zo geldt: stel je wordt gevraagd om een poppetje te tekenen en je tekent geen ogen bij het gezicht. Dan is er iets wat niet gezien mag worden of niet gezien wordt. Dan kun je daar naar vragen.”

Wat vind je mooi aan het werk dat je doet?

,,De mens is een creatief wezen en is gemaakt om te creëren. Ik vind het mooi dat je op die manier mensen iets kunt laten creëren en ze daarbij ook nog kunt helpen bij hun ontwikkeling. Die combinatie vind ik heel mooi. Zelf vind ik het creëren ook heel mooi. En het helpt mij ook nog om tot bepaalde inzichten te komen. Het mooie aan deze therapie is ook dat je helemaal niet hoeft te kunnen tekenen. Ook uit heel abstract werk kan je van alles halen. Het levert altijd iets op.”