Meimeringen | Meneer Bulten

Toen ik van de lagere school kwam (tegenwoordig heet dat de basisschool) was ik een onzekere blaag met puisten en vet haar. Niet bepaald de mooiste van de klas, niet bepaald de meest populaire. Wat ik wel goed kon, was leren. Daarnaast werkte ik me in het zweet om goede cijfers te krijgen. Want ik wist dat ik hogerop wilde komen. En dat daarvoor een goede opleiding nodig was.

Mijn grote voorbeeld was mijn vader. Heits drijfveer was ingegeven door wrok denk ik wel eens. Zijn vader, een hardwerkende boerenarbeider die het met een schijtloon moest doen, werd elke zondag achter in een steenkoude kerk geparkeerd. Door de Herenboeren waar hij voor werkte. Doodmoe en tot op het bot verkleumd kreeg hij die rotplek. Terwijl de rijke boeren voorin zaten, waar het warm was.

Heit nam zich al jong voor dat hem dit nooit zou gebeuren. Hij klom als de zoon van die arme boerenarbeider op tot directeur van een bedrijf. Om die plek in de kerk en omdat hij ambitieus was. Die eigenschap heb ik zeker van hem geërfd.

Maar goed, terug dus naar die blaag van toen. Puistig, verlegen, onhandig. Gelukkig kwam ik terecht op een school die kleinschalig was. In eerste instantie waren mijn resultaten op de lagere school dusdanig dat ik naar de havo in Emmeloord zou kunnen. Maar toen me dat slapeloze nachten opleverde, waren mijn ouders zo verstandig om me lekker naar de mavo aan het einde van de straat in Lemmer te sturen.

Ik had er een mooie tijd. Met geweldige leraren. Eentje van hen, meneer Bulten, leerde me een machtige materie. Hoe we Pi gebruiken voor de omtrek van een cirkel. Waar de stelling van Pythagoras voor staat. Hoe je inzicht krijgt in ruimtelijke zaken.

Meester Bulten was voor mij de belichaming van rust en kalmte. Maar ook van wijsheid. En onuitputtelijke kennis in zijn vakgebied. Met een accent dat niet van hier kwam, had hij in zijn rust ook iets grappigs. Legde geduldig uit hoe al die moeilijke materie nu precies in elkaar stak. Ook als die kleine ettertjes het hem bijna onmogelijk maakten. Maar gaf mij het gevoel dat we echt iets belangrijks leerden. Iets dat bijna magisch was.

Later werd meneer Bulten mijn buurman op de volkstuin. Hij liep langs, maakte een praatje, zorgde voor zijn gewassen. En sprak nog net zo leuk als toen ik die blaag was. ‘Dag Meintje’, zei hij dan.

‘Dag meneer Bulten’, zeg ik nu. Bedankt voor uw magische uitleg, uw rust en kalmte. En gewoon voor wie u was.

Meisje (meisjelemmer.blogspot.com)