Recensie | ‘Mich’ Amsterdams project met veel Friese inbreng

JOURE – De debuut lp van Mich verscheen drie jaar geleden, simpelweg ‘Mich’ geheten. De band, getoonzet naar gitarist en ontwerper Piet Parra kent in haar gelederen onder meer zangeres Sofie Winterson én Rimer London.

En laat de laatste nu de zoon zijn van de Friese troubadour Doede Veeman… en eveneens  producer van het nieuwe album ‘No’. 

Mich: ‘No’. Excelsior 96596. 

De musici, die uit diverse muzikale geledingen komen, Piet Parra, Sofie Winterson, Bastiaan Bosma, Rimer London, Mick Johan, Benny Komala en Barend Brieffies hebben andermaal een album afgeleverd dat refereert naar de jaren '80. De tijd van The Cure in vroeger jaren. Geen wonder wanneer je zoals Parra hun new wave ambieert.

Spetterend gitaarspel en de strakke drums van Mick Johan vormen de achtergrond van een dertiental songs, die gaan over  liefde, verlatingsangst, onzekerheid en onbegrip. In ‘Seagul’ horen we Sofie, die er op Blondie-achtige wijze heerlijk tegenaan gaat.

Piet Parra heeft een uiterst sobere hoes ontworpen voor de cd en de tegelijkertijd verschenen lp. Het binnenwerk daarentegen spettert van het papier. Prachtige illustraties in zwart-wit ondersteunen de teksten zodat de luisteraar niet alleen een fijne geluidsdrager, maar tevens een eyecatcher in zijn bezit krijgt.

Rimer London, die op de plaat de keyboards bespeelt en niet zoals in zijn andere project De Jeugd Van Tegenwoordig de drums, heeft  ‘No’ ook geproduceerd. 

Een fris album van een project dat haar roots op eigentijdse manier ontleent aan de jaren '80.

Koos Schulte