Wel eens nagedacht over de intrede van de wegwerpluier?

Aangeboden door: The Bagstore

Eeuwen terug droegen baby’s geen luiers. Die waren er gewoonweg niet. Het bleek een lange experimentele weg naar de wegwerpluier…

De luier van tegenwoordig is er niet altijd geweest. Wat de mensen toen om de billen van hun baby deden? Wat er maar voorhanden was. Grote bladeren, mos of dierenhuiden. Of gewoonweg niets. 
Nu lijkt ‘niets’ nog beter voor de billen dan een kind maar eens in de paar dagen verschonen en van een nieuw doekje voorzien. In 1400 was dat echter gewoon. Oei, wat een stank moet dat teweeg hebben gebracht. Om van rode billen maar te zwijgen. 
Pas in de achttiende eeuw kwam de katoenen luier echt in zwang. Nog altijd niet hygiënisch, want met ‘schoon’ had men nog niet zoveel op. Ze werden een beetje uitgehangen en daar bleef het vaak bij. Maar het was een begin. Pas een eeuw later was het volgens de historici mevrouw Allen die vierkante linnen of flanellen doeken inzette. Luiers werden gewassen (!) en met veiligheidsspelden op hun plaats gehouden. 

Luiers werden gekookt

Dat wassen bleek ineens veel ziektes en bacteriën tegen te gaan. De luiers werden zelfs gekookt. Goed voor de hygiëne, maar het kostte de moeders enorm veel tijd. 
Luiers werden nu uiteraard ook vaker verwisseld en meegedragen in leren tassen als vrouwen er op uit gingen. Omdat er meer en meer nodig waren, kwam de eerste productie van luiers ook op gang. 
Het zou nog jaren duren voordat er daadwerkelijk goede luiers voor baby’s kwamen. Er werd heel wat geëxperimenteerd. Hoe vang je urine op en hoe houd je billetjes droog, waren de kernvragen. 

Een broekje van parachutestof

Na de oorlog werden er door vrouwen op de naaimachine van verschillende materialen heel wat selfmade luiers geproduceerd. Soms met succes, soms van verkeerd materiaal en dan begon het hele denkwerk weer opnieuw. 
In de jaren vijftig maakte een Amerikaanse vrouw een broekje van parachutestof, en de veiligheidsspelden verving ze door drukknoopjes. 
Uiteindelijk zagen fabrikanten in dat ‘papier’ enorm veel vocht kon absorberen en dat je daar heel goed luiers van kon maken. 
Pas begin jaren zestig kwam de wegwerpluier in zwang. Dat scheelde heel wat wassen en je droeg ze makkelijk mee in een dames leren tas. Dat scheelde de vrouw veel tijd. 

Eindelijk kwam de plakstrip

In de jaren zeventig werd ook de veiligheidsspeld aan de wilgen gehangen en kwam er de plakstrip. Wat een gemak! En de luiers werden steeds beter van pasvorm, het materiaal van een betere kwaliteit en makkelijker in gebruik. 
Inmiddels zijn de luierbroekjes de nieuwste trend. Ook voor de jongste baby’s. Daarmee bewegen baby’s zich makkelijker en is het allemaal een stuk comfortabeler geworden. Een paar exemplaren in een luiertas en je kunt op pad. 
Al met al blijft de luier in ontwikkeling, vooral omdat er ook gezocht wordt naar zo veel mogelijk milieuvriendelijke exemplaren. Even leken mensen terug te grijpen op de katoenen luier vanwege die duurzaamheid, maar als de wegwerpluier in het duurzaamheidsproces kan worden meegenomen, scheelt dat nog altijd veel werk en tijd.