‘De kinderen zijn niet veranderd’

BANTEGA

Albert Fabriek (63) gaat na 42 jaar in het onderwijs te hebben gewerkt, met pensioen. De kinderen van De Spoarsiker in Echtenerbrug en de Eben Haëzer in Oosterzee namen op 22 december afscheid van meester Albert.

‘Eigenlijk geef ik al veel langer les’, zegt Fabriek. ‘Ik kwam ieder jaar naar Delfstrahuizen om zeilles te geven.’ Vanuit zijn geboorteplaats Oppenhuizen, solliciteerde Fabriek in 1975 naar een baan als onderwijzer in Bantega. Hij werd afgewezen. ‘Ik was net gescheiden en een gescheiden man zou niet goed in deze gemeenschap passen.’ Hij kreeg uiteindelijk een aanstelling aan de Christelijke school in Echten. De schoolmeester was verbaasd toen hij het dorp binnenkwam. ‘Alles kwam mij zo bekend voor. Delfstrahuizen kende ik wel, maar nu besefte ik pas dat het hetzelfde dorp was. Ik kende het dorp tot dan alleen maar vanaf het water.’

Tot augustus 1982 gaf hij hier les aan de klassen één en twee. Na de zomervakantie werd hij benoemd als ‘Hoofd der school’ aan De Rank in Bantega en gaf hij les aan de klassen vier, vijf en zes. De kwestie van de gescheiden man, bleek toch geen punt te zijn. De Rank werd later De Reinbôge; een algemeen bijzondere basisschool. ‘Dit was een unicum. Alle kinderen volgden hetzelfde onderwijs, ongeacht de godsdienst. We waren de tweede school in Nederland die op deze manier werkte.’

Na onenigheid met het bestuur, kon Fabriek ruilen met een collega op de Spoarsiker in Echtenerbrug. Van 1999 tot 2004 gaf hij les en werd hij benoemd tot interne begeleider (IB-er). In het schooljaar van 2004-2005 verving hij een zieke collega op De Arke in Lemmer. Om daarna weer terug te keren naar de Spoarsiker. Sinds 2005 geeft hij ook les aan de Eben Haëzer in Oosterzee. Van beide scholen neemt hij nu afscheid.

In veertig jaar tijd is veel veranderd. ‘We hebben nu een hele cultuur van gehaastheid’, zegt Fabriek. ‘De gezinssamenstellingen zijn veranderd. De kinderen hebben veel situaties te verhapstukken. Het hoort bij de huidige maatschappij. Maar de kinderen zelf zijn niet veranderd. Het is soms simpel hoe ze zich uitdrukken, maar het is heel raak. Daar kun je als leerkracht veel van leren. Ze laten je haarfijn zien hoe de zaken er voor staan.’

Fabriek is de laatste man op de twee scholen. Het zijn hierna alleen juffen die lesgeven. En hoe mooi hij het vak altijd heeft gevonden; zijn kinderen raadt hij af om voor het onderwijs te kiezen. ‘Er is geen toekomstperspectief, geen carrièrepad. De extra functies worden niet beloond en het is een zwaar beroep geworden. Maar mijn dochter heeft niet geluisterd’, lacht hij.


Auteur

admin