De Ontmoeting: Meintje Haringsma

LEMMER

In de rubriek De Ontmoeting verhalen over waar mensen elkaar ontmoeten. Deze week is Meintje Haringsma aan het woord. Meintje is journalist en schrijft iedere week de Meimeringen onder het pseudoniem Meisje uit Lemmer.

Wie ben je?

‘Dat is wel een gewetensvraag. Want waar sta je voor? Ik ben in ieder geval mens, vrouw, zuster en vriendin. Ik ben sinds mijn achttiende journalist en schrijf al tientallen jaren de column Meimeringen in de Zuid-Friesland.’

Hoe ben je begonnen met de Meimeringen?

‘Er was toen meende ik iets van een column en ik dacht ‘dat kan ik beter’. Toen daar ruimte voor was, ben ik gestart met het schrijven van 'mijn verhaaltjes'. Niet dat al mijn columns nou zo geweldig zijn trouwens. De ene keer schrijft het eenmaal gemakkelijker dan de andere keer. Ik zit soms echt te stinnen op stukjes. Maar de mooiste columns schrijven zichzelf.’

Hoe kon je aan je onderwerpen?

‘In de loop van de week ontwikkelt zich vaak een idee voor een column. De ene keer is dat de actualiteit, de andere keer is het een persoonlijk verhaal. Die laatste leveren altijd veel reacties op. Je merkt dat het leeft. Ik heb ook vaak aanspraak als ik bijvoorbeeld een boodschap haal. ‘Ik lês dyn stikjes else wike’. Of dat het voor hen herkenbaar is. Het verhaal over het eieren zoeken van mijn vader zorgde voor veel herkenning bijvoorbeeld.Ook zie ik de onderwerpen weleens terug in de gemeenteraad. Dat is best wel bijzonder.’

Heb je weleens spijt gehad van een column?

‘Als je een fout maakt, dan moet je die rechtzetten. Als ik iets niet goed geschreven heb, dan heb ik daar wel buikpijn van. Spijt heb ik eigenlijk nooit gehad. Soms denk ik wel, laat ik maar een veilig onderwerp nemen. Dan heb ik niet zoveel zin in gezeik. Want de column wordt wel goed gelezen blijkbaar. Ik neem geen blad voor de mond. En als mensen het niet met mij eens zijn, dan vind ik dat ook prima.’

Welke reactie is je het meest bijgebleven?

‘Toen ik ziek werd, heb ik dat gelijk in de column verteld. Ik ben hier heel eerlijk over geweest. Over hoe ik het knobbeltje onder mijn arm ontdekte en het verloop van de onderzoeken. Ik ben toen overstelpt met reacties. Ik kreeg bloemen, kaartjes en telefoontjes. Mensen spraken mij aan op straat. En terwijl ik thuis zat met mijn kale hoofdje midden in de chemokuren, kwam daar bezoek van de toenmalige burgemeester Dick Stellingwerf. Dat alles was hartverwarmend.’

Welk onderwerp vind je het mooiste?

‘Ik vind de in memoriam heel mooi. Je kan nog iets betekenen voor de nabestaanden met een paar respectvolle woorden. Mensen zijn daar altijd wel door geraakt. Ik heb zelf ook veel met de dood te maken. Misschien dat het mij daarom interesseert.’

Brenda van Olphen


Auteur

admin