De Ontmoeting: Hinkie Bangma

Lemmer

In de rubriek De Ontmoeting verhalen over waar mensen elkaar ontmoeten. Deze week is Hinkie Bangma aan het woord. Zij ontmoette mensen tijdens haar reis door Amerika.

Wie ben je? “Ik ben Hinkie Bangma, ben 63 jaar en woon in Lemmer. Ik bezorg de Zuid-Friesland en ik ben zzp’er.  Als zzp’er doe ik verschillende klusjes voor iedereen. In 1985 heb ik een jaar door Amerika gefietst op klompen.”

Hoe kwam je op het idee om die reis te maken? “Toen ik thuiskwam in Nederland, nadat ik een tijdje in Brazilië had gewerkt bij het groene kruis als wijkverpleegkunde, ging ik aan de slag als verpleegster van een man tijdens zijn verblijf in Engeland. In Engeland ontmoette ik een man die mij vroeg wat ik deed als ik deze man weer terug naar Nederland had gebracht. Hij wilde graag dat ik als zijn verpleegster voor twee maanden meeging naar Hong Kong. Dat wilde ik wel. Als loon kreeg ik 400 pond én een retourticket naar New York dat een jaar geldig was.”

Waarom ging je toen fietsen op klompen? “Mijn eerste idee was om in het Amerikaanse telefoonboek te zoeken op Nederlandse namen, daarheen te bellen en te vragen of ik mocht blijven slapen. Dat heb ik uiteindelijk niet gedaan, omdat ik niet wilde dat ik iets moet. Ik wilde vrij zijn. De klompen koos ik omdat ze praktisch zijn, je valt op en ik had vaak gelijk een praatje met mensen. Ik heb overal geslapen, bij mensen thuis, maar ook onder afdakjes en achter bloembakken. Ik startte in New York en eindigde daar na een jaar ook weer. Mijn reis ging naar onder ander Michigan, San Francisco, Montana en Vancouver. Ik heb zo’n 9000 kilometer afgelegd en tijdens mijn reis van een jaar maar 900 dollar uitgegeven.”

Wat heb je onderweg allemaal meegemaakt? “Onderweg ontmoette ik allemaal mensen. Ik mocht een keer bij een man thuis slapen op voorwaarde dat ik meefietste in een parade en heb een keer bij een leraar geslapen in ruil voor het houden van een presentatie voor de leerlingen van zijn school. Wat ik me ook nog goed kan herinneren, is dat ik op een gegeven moment midden in een kudde dravende bizons stond. Ik ben toen achter een grote steen gaan liggen en bleef daar totdat er een auto voorbijkwam waar ik achteraan ben gefietst.”

Welk verhaal is het je meest bijgebleven? “Ik was midden in het bos in Montana, er was niks en ik kwam bij een wegrestaurant dat over een half uur dicht zou gaan. Daar zat een dronken man die graag wilde dat ik met hem mee zou gaan. Hij vertelde dat hij een blokhut aan het maken was in de bossen. Ik kon met hem meerijden, maar wilde dat niet, hij was dronken. Ik besloot achter hem aan te fietsen en als hij iets bij me wilde proberen, dan zou ik hem met mijn klomp slaan. Die man had niet gelogen, er stond een hele mooie blokhut. Binnen was het hartstikke gezellig, dat had ik niet verwacht. De man nuchterde wat op en begon opeens te huilen. Hij zei: “Ik ben zo dankbaar dat je met mij mee bent gegaan, vorige week ben ik gescheiden en gisteren heeft mijn zoon zelfmoord gepleegd.” We hebben die avond gebeden, gezongen en zijn in slaap gevallen.”

Heb je nog contact met de mensen die je hebt ontmoet? “Iedereen die ik heb ontmoet, heb ik een reisverslag geschreven, dat waren er 160. Dat was het minste wat ik voor die mensen kon doen. Ik heb daarna met zo’n 30 nog schriftelijk contact gehad. Een paar zijn bij mij thuis geweest en ik heb later ook samen met mijn man een deel van de route nog een keer gedaan en heb toen mensen opgezocht.”

Mieke van Veen


Auteur

Redactie