Recensie | Lief en leed in Londons kindertehuis: 'Stukjes Hemelblauw'

SNEEK

Onlangs verscheen het jeugdboek ‘Stukjes Hemelblauw’, van de Britse schrijfster Sue Durrant, die hiermee debuteerde. ‘De Wereld Draait Door’ prees het vervolgens aan tot favoriete boek van de maand.

Een terechte keuze zo blijkt na lezing van het uitstekend verzorgde boek, dat op indringende wijze het leven van een zeven- en negenjarig kind verbeeldt. Kinderen die van pleeggezin naar pleeggezin gaan dan wel naar een kindertehuis en zoals het hoofdpersoontje Ira het in haar dagboek verwoordt: “Ik schreef het op omdat we ons bijna onzichtbaar voelden en ik ervoor wilde zorgen dat ons verhaal verteld werd, en ook omdat ik hoopte dat het leven beter zou worden voor het kleine ongeliefde meisje dat ik toen was en mijn nog kleinere ongeliefde broertje…” Sue Durrant: ‘Stukjes Hemelblauw’. Illustraties Katie Harnett. Vertaling Nan Lenders. Uitgeverij Meis en Maas ISBN 9789030501732. Een vergelijking met het in de jaren 1837-1838 verschenen boek ‘Oliver Twist’ van Charles Dickens is niet op zijn plaats. De treurige toestanden in de sloppen van Londen, armoede en kinderarbeid wegen niet op tegen hetgeen in ‘Stukjes hemelblauw’ gebeurt, een jeugdboek dat begint in het jaar 1987. Wat wel te vergelijken is, is het KIND, dat zich vaak in de steek gelaten voelt, eenzaam in een maatschappij waar wildvreemde volwassenen voortdurend de dienst uitmaken. MIracle, Ira genoemd, en Zackery, Zac, worden op een dag plotseling naar het kindertehuis ‘Huize Skilly’ in Londen gebracht, een huis vol vergane glorie, door maatschappelijk werkster Anita. Daar treffen ze klusjesman Silas aan, verzorgster Hortense en mevrouw Clanks de directrice, die de kinderen meteen angst inboezemt. Broer en zus Zac en Ira, (de ik-figuur die het verhaal vertelt), krijgen een kamer, met uitzicht op een grote tuin waarin een hoge boom prominent aanwezig is. De boom zal later omwaaien en een prettige speelplaats worden voor de kinderen van het tehuis. Op hun kamer ontdekt Ira dat er gekrast is in de vensterbank: ‘Glenda Hyacinth 1947’. Ze vereenzelvigt zich met het meisje dat nu al volwassen moet zijn. Hoe heeft zij geleefd in Huize Skilly? Leeft ze nog? Later vindt Ira onder een plank een brief van Glenda waarin deze schrijft over haar strenge school en ze wenst dat iedereen een fijne plek heeft om te wonen… In verschillende hoedanigheden zal Glenda Ira op haar levensweg terzijde staan. Op een dag mogen Ira en Zac logeren bij Martha Freeman, een voormalige oudere onderwijzeres die in huize Appleton woont. De kinderen, die zo voor het eerst op vakantie zijn, beleven de tijd van hun leven: “Martha’s kamer is de gezelligste kamer ter wereld…” Later mogen ze er terugkeren en in de tuin met een beek mogen ze stoeien met Martha’s hond Flits. Wanneer de kinderen naar de boer gaan om eieren zijn er zo veel bomen dat Ira alleen maar stukjes hemelblauw ziet als ze omhoogkijkt. Ze leert schilderen van Martha. Op een dag wanneer de kinderen een massademonstratie zien op de televisie menen ze hun moeder te herkennen. Een gebeurtenis die voor de kinderen een dramatisch vervolg zal krijgen… Wanneer Huize Skilly vijfentwintig jaar later afgebroken gaat worden om plaats te maken voor flats keren de kinderen van het kindertehuis nog één keer terug om elkaar en de volwassenen van eertijds terug te zien. Sommige gebeurtenissen uit het verleden kunnen nu verklaard worden dan wel afgesloten… ‘Stukjes Hemelblauw’ is een boek waarin de hoofdpersonen als warme, integere mensen weergegeven worden, met goede en minder goede eigenschappen. Kinderen én volwassenen, die er ieder op hun manier voor elkaar proberen te zijn… Een jeugdboek voor kinderen vanaf tien jaar dat ook volwassenen van het begin tot het einde zal weten te boeien met mooie eigentijdse illustraties en een origineel doorkijk-stofomslag! Koos Schulte

Auteur

Brenda van Olphen