Recensie | Buck Danny classic: De fictieve nasleep van de 'Enola Gay'

Sneek

Op 6 augustus 1945 vloog kolonel Paul Tibbets met elf bemanningsleden zijn Amerikaanse B-29 Superfortress-bommenwerper, de ‘Enola Gay’, vernoemd naar zijn moeder, richting Hiroshima.

Drie collega-vliegtuigen vormden de begeleiding: ‘The Great Artiste’ om filmopnamen te maken, The Necessary Evil’ om foto’s te maken, en nog een B-29 Superfortress, die een half uur vooruit vloog om het weer in de gaten te houden. Om 8.13 uur lokale tijd werd het sein gegeven om de ‘Little Boy’, de 4400 kilo zware atoombom te droppen. Dat dit projectiel ervoor zou zorgen dat 240.000 mensen om zouden komen, was toen niet voorzien… Drie dagen later vloog een andere Amerikaanse B-29 Superfortress, de ‘Bockscar’ richting Nagasaki om de ‘Fat Boy’ te gaan werpen. Zes dagen later gaf Japan zich over waarbij er een eind kwam aan de Tweede Wereldoorlog. Deze afschuwelijk gebeurtenissen gaan vooraf aan het nieuwste ‘Buck Danny-verhaal’, waarin de luchtvaartmajoor met zijn vrienden Sonny Tuckson en Jerry Tumbler weer de hoofdrol spelen: ‘De spoken van de rijzende zon’. Arroyo, Marniquet & Zumbiehl: ‘Buck Danny Classic 3. De spoken van de rijzende zon’. Dupuis ISBN 978 90 314 3439 8. De aanduiding ‘Classic’ betekent niet dat het hier een oud verhaal betreft, integendeel. Het is een deel in de spin-off reeks van ‘Buck’. Tussen 1949 en 1979 maakten scenarist Charlier en tekenaar Hubinon de serie, die voorgepubliceerd werd in stripblad ‘Robbedoes’. De verhalen kennen een opschuivende tijdlijn: in de jaren die verstrijken worden de hoofdpersonen niet ouder, maar gaan de historische ontwikkelingen gewoon door. Zo beleven de drie piloten avonturen in de Tweede Wereldoorlog, Korea, enz. Wel worden ze meermalen bevorderd. Na de dood van de oorspronkelijke auteurs zouden andere scenaristen en tekenaars de serie voortzetten, waarbij het vooral luchtvaartillustrator François Bergese was , die jarenlang de kar zou trekken. Een uiterst kundige tekenaar en scenarist, ook bekend van de stripserie ‘Biggles’, die nu zijn meerdere moet erkennen in Jean-Marie Arroyo. Deze slaagt erin om Buck avonturen te laten beleven, die naadloos aansluiten bij zowel de sfeer als de tekenstijl uit het verleden van de serie. In ‘De spoken van de rijzende zon’ zijn Buck en zijn vrienden onderweg naar de Amerikaanse generaal Macarthur, die hun een onderscheiding zal toedienen. Zo ver komt het echter niet. Er blijkt een Japans “spookleger” te bestaan dat niet van overgeven wil weten en in het bezit is gekomen van een derde Amerikaanse atoombom, waarmee men de VS wil bombarderen. Een bom, die reeds aanwezig was voor het geval de Amerikanen ook deze zouden moeten gebruiken. Het gestolen vliegtuig, een B-29 moet een noodlanding maken waarbij het onherstelbaar beschadigd raakt. Het spookleger, dat zich ‘De spoken van de rijzende zon’ noemt, beschikt echter over nog een langeafstandsbommenwerper, een Amerikaans prototype waarmee ‘Project Amerika’ nu afgerond moet worden… Door allerlei misverstanden gaan onze vrienden uiteindelijk met de Mexicaanse luchtmacht in zee om ‘De spoken van de rijzende zon’ te onderscheppen. In de Banda-Archipel wordt Bucks vliegtuig door de bliksem getroffen en ziet hij kans op een eiland te geraken gelegen in de Stille Oceaan, waar mogelijke koppensnellers nog actief zijn. Zijn vrienden gaan met Catalina´s op zoek naar hun majoor, maar het noodweer, de dichtbegroeide eilanden en het grote gebied doen hun de moed in de schoenen zinken. Zullen ze hun leider terugvinden en slagen generaal Osho, de wrede Mo-Sjoeng- Young en de Duitse generaal Hessler erin hun duivelse plan te laten slagen? In deel 4 van de collectie ‘Classic’ wordt het tweeluik afgesloten en weten we meer. ‘De spoken van de rijzende zon’ is een heerlijk fictief avonturenverhaal, dat feilloos past tussen de eerste zes albums van de oorspronkelijke eerste setting. Tekenaar Jean Michel Arroyo slaagt erin de sfeer van toen treffend weer te geven, waarbij inkleurster Ketty Formaggio vakwerk heeft geleverd. Ook het scenario van (voormalig gevechtspiloot) Frédéric Zumbiehl staat als een huis. Een album dat ook de lezers van nu zal aanspreken. Reikhalzend kijk ik uit naar het vervolg… Koos Schulte

Auteur

Brenda van Olphen