Recensie | Margje Wittermans indrukwekkende Janis Joplin

Lemmer

Margje Wittermans heeft voor een goed gevulde theaterzaal van de Hege Fonnen bij het publiek een grote indruk achter gelaten met haar voorstelling ‘Piece of My Heart’.

Letterlijk en figuurlijk is ze in de huid gekropen van de legendarische jaren zestig blueszangeres Janis Joplin. Fictie en werkelijkheid waren nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Wat meer dan een complement voor Margje is. Ik heb genoten van haar fantastisch vermogen om ons toeschouwers een uur lang een kijkje te geven in het treurige en desondanks mooie korte (27 jaar is ze slechts geworden)leven van Janis Joplin. Een leven, waarbij roem, verdriet, passie, liefde, muziek, verlegenheid en een minderwaardigheidsgevoel dwars door elkaar liepen. Margje bracht al deze aspecten met verve naar voren. Je verveelde je geen moment. Geboeid bleef je ademloos het drank- en drugsgebruik van Janis Joplin door Margje’s spel tot je nemen. ‘Ik mag niet drinken, ik mag niet dansen en ik mag de kleren niet uittrekken’ en ‘ik ben geen rock-en-roll ster, nee, ik ben een zanger’. Met deze zinsnedes typeert Margje Janis Joplin als het onzekere meisje, dat ze buiten het podium is. Maar op het podium leeft ze op en verpletterd haar fans. Een vermogen, dat Margje Wittermans op een indrukwekkende manier de zaal in slingert. Schitterend hoe ze met haar gitaar en stem het prachtige ‘Mercedes Benz’ vertolkt. Met mijn ogen dicht luister ik naar ‘Janis Joplin’. Een pareltje. ‘Call me PEARL’, hoor ik Margje min of meer wanhopig schreeuwen. Al eerder tijdens de voorstelling heeft Margje zachtjes en juist daarom schitterend Gerswin’s ‘Summertime’ gezongen, een nummer dat ook Janis Joplin op unieke wijze heeft gezongen en bekend heeft gemaakt. Een meer dan terechte keuze van Margje om dit nummer in haar programma op te nemen: Yeah, Wow. En uiteraard kwam ook het schitterende ‘Me and Bobby Mc Gee’ langs. Nogmaals: indrukwekkend. Als aan het slot Janis, alias Margje, aan haar onvermijdelijk einde komt, zien en horen we op een klein TV-schermpje in zwart-wit Leonard Cohen ‘Chelsea Hotel’ zingen. Een prachtig en tegelijk triest slot van een indrukwekkende voorstelling. Thijs de Boer

Auteur

Brenda van Olphen