Meimeringen | Geblèr

Lemmer

Het is vijf uur in de ochtend. Ik lig al uren te draaien op de tweedehands matras, waaronder de veren duidelijk voelbaar zijn.

Insecten doen zich te goed aan mijn bloed, terwijl we alles net in de insectenverdelger hebben gezet. Dan weerklinkt de oproep van de moskee. Het teken om naar het gebedshuis te komen voor de eerste van de vijf bidrondes van de dag. In onze buurt zijn twee moskeeën. De grote is de favoriet van mijn schoonfamilie. Omdat de imam daar zo goed is, zeggen ze. Hij durft het te zeggen. Wijst mensen op hun fouten door er een preek van te maken zonder ze direct aan te wijzen. Zijn boodschap is, wees een goed mens. De oproep tot het gebed van deze moskee klinkt even en verstomt dan. Anders is dat bij het kleine gebedshuis bij ons om de hoek. Het geblèr daar gaat door en door. Twee uur lang maar zelfs. ´Zijn ze gek geworden?, ´ vraag ik Modou. Hij stamelt in zijn slaap dat het idioten zijn en draait zich nog een keer om. Als ik mijn schoonvader de volgende dag met wallen onder de ogen tijdens het ontbijt spreek, vraagt hij waarom ik niet goed geslapen heb. Ik noem de moskee. Ze zijn gek zegt hij. Zelf zit hij ´s ochtends om 5 uur in de grote moskee en slaat hij geen gebed over. Maar dit is verschrikkelijk zegt hij. Kinderen die naar school gaan krijgen hun rust niet, voor mensen die aan het werk moeten geldt hetzelfde. Hij is al bij de moskee geweest om te zeggen dat ze in ieder geval het geluid dan veel zachter zetten. Tot op heden zonder resultaat. Zullen we de draden van de geluidsinstallatie doorknippen? vraag ik hem. ´Uitstekend idee,´ zegt hij en hij lacht. Nu nog ergens een knijptang vandaan zien te halen, want die zijn schaars in dit land. Meisje (www.meisjelemmer.blogspot.com)

Auteur

Brenda van Olphen